Takim zapisem zaczyna się zachowana w archiwum szkoły najstarsza kronika. Jej autorem jest pierwszy powojenny kierownik i nauczyciel Franciszek Januszewski. Podaje on dane przedwojennych nauczycieli, którzy pracowali w Dragaczu. Był to nauczyciel etatowy Jan Rożeński (Różeński). Kiedy został on zatrudniony w szkołach polskich w Niemczech, w jego zastępstwie pracowali do 1939 r. nauczyciele kontraktowi: Rosiński,  Krauzewicz, Lechówna, Byzewski, Osowski, Edmund Murawski. W ostatnim roku szkolnym przed wybuchem II wojny światowej szkołą kierował Dyonizy Złotowicz. Lekcje odbywały się w budynku noszącym obecnie nr 58 (dziś część pomieszczeń pełni funkcję filii biblioteki gminnej). Jest to drewniany dom, mniejszy od typowych chałup olęderskich, wzniesiony ok. 1870 r. jako wiejska szkoła,
w sąsiedztwie dawnego cmentarza ewangelicko-menonickiego.

Trudno jest dziś ustalić więcej szczegółów o przedwojennej kadrze pedagogicznej. Nazwisko Feliksa Krausewicza jako nauczyciela w Dragaczu pojawia się w „Roczniku Nauczycielskim”
w 1925 r., zaś. E. Murawski, organizujący szkołę po zakończeniu wojny, został w r. 1946 przeniesiony do Bratwina.

Pewniejsze informacje dotyczą okresu tużpowojennego. Jak notuje F. Januszewski „dom szkolny był zniszczony przez działania wojenne” i początkowo zorganizowano go w budynku prywatnym naprzeciwko szkoły. Perturbacje wynikające z ówczesnych czasów spowodowały, że musiano powrócić do uszkodzonego budynku. W roku szkolnym 1948/49 w klasach od I do VI uczyło się 41 uczniów. Ponieważ sala nie była jeszcze wyremontowana, nauka odbywała się w części będącej mieszkaniem nauczyciela. W roku następnym Powszechnej Szkole Publicznej w Dragaczu podniesiono stopień organizacyjny i dodano klasę VII, do której uczęszczały też dzieci z Michala i Lubienia. Zwiększała się stopniowo liczba pracujących pedagogów, wśród których znaleźli się: Monika Wasągowa, Zdzisław Zając, Roman Wiśniewski, Janina Szamrowicz, Urszula Wiśniewska, Irena Wiśniewska, Adam Szaro (w latach 1949-1956). Ten skład pedagogów często się zmieniał, a swoje wykształcenie uzupełniali oni
w trakcie pracy zawodowej.

Symbolicznym sygnałem powrotu do normalnej pracy dydaktyczno-wychowawczej można potraktować zorganizowanie dla uczniów w czerwcu 1952 r. pierwszej wycieczki krajoznawczej, której trasa przebiegała przez Osie, Tleń do Świecia.

Zapisy w kronice dotyczące roku 1953/54 wskazują, że w budynku szkolnym znajdowały się dwie izby, a dwie wynajmowano w domu naprzeciwko, należącym do p. Igielskiego. Wówczas do szkoły uczęszczało 92 uczniów i ta liczba się zwiększała (np. w latach 1957/58 było już 112 uczniów). Zajęcia często odbywały się w klasach łączonych. Pojawiły się pierwsze plany budowy nowej szkoły.

We wrześniu 1965 r. niespodziewanie zmarł kierownik szkoły. Został pochowany w W. Lubieniu, gdzie do dziś znajduje się grób. Jego obowiązki przejęła Janina Szamrowicz. Cały czas szkoła borykała się z trudnościami lokalowymi, zaś liczna uczniów systematycznie się zwiększała. Te okoliczności skłoniły grono nauczycielskie i społeczność do interwencji
w sprawie budowy szkoły. Podczas roku szkolnego 1967/68, gdy dyrektorem została Barbara Klejbor dnia 4 grudnia rozpoczęto długo wyczekiwane prace. Jeszcze w starej szkole pożegnano pierwszy rocznik klasy VIII. Po kilku miesiącach można było rozpocząć naukę
w nowym budynku. Zapis z kroniki celnie ujmuje panujące wówczas nastroje: „Mamy wreszcie oczekiwaną szkołę, z której jesteśmy dumni.” Uroczyste otwarcie nastąpiło 8 września 1969 r.  Nastąpiły kolejne lata intensywnej pracy pedagogicznej w trudnej rzeczywistości PRL-u. Coraz częściej organizowano różnorodne uroczystości i zabawy, prężnie działo harcerstwo pod opieką pani Lach, szkoła w swojej pracy uwzględniała coraz to nowe wytyczne, pracę w Dragaczu rozpoczynali kolejni nauczyciele, poprzez współpracę z Radą Rodziców szkoła stała się też swoistym centrum życia wsi. Dyrektorami w kolejnych latach zostali:

Barbara Malinowska 1967 – 1985

Janina Chyła 1985 – 1995

Mirosława Marszałek 1995 – 1997

Wiesława Bujakowska (1997 – 1998 p.o., 1998 – 2007)

Mariola Konopińska (2007 – do chwili obecnej)

Po reformie szkolnictwa w 1999 r. nasza placówka stała się szkołą sześcioklasową. We wrześniu 2009 r. obchodziliśmy rocznicę 40-lecia istnienia szkoły w nowym budynku. Aby dostosować placówkę do potrzeb edukacji XXI w. po długich staraniach udało się poszerzyć budynek o nowe pomieszczenia, w tym halę sportową, pozwalającą w pełni korzystać z oferty zajęć. Ostatnia reforma spowodowała, że staliśmy się znów szkołą ośmioklasową. Natomiast 15 czerwca 2018 r., wraz z obchodami 50-lecia, szkoła otrzymała sztandar
i nadano jej imię Ziemi Kociewskiej.

Szkoła Podstawowa w Dragaczu usytuowana jest w miejscowości, która znajduje się na krańcach Kociewia, w południowej części regionu, niedaleko naturalnej granicy, jaką jest Wisła. Od wielu lat działalność placówki wpisuje się w istniejącą od końca XX w. tendencję w szkolnictwie, by pielęgnować dziedzictwo kulturowe w wymiarze regionalnym. Pragniemy, by uczniowie naszej szkoły mieli świadomość, kto wcześniej tutaj mieszkał, jakie miał zwyczaje, jakim językiem się porozumiewał i jakie dziś odnajdziemy ślady ich bytności. Dotyczy to zarówno osadników holenderskich, jak i rodzimych mieszkańców tych ziem. Stąd naturalne wydawało się, że przybierając imię, powinniśmy zwrócić się w tę stronę, by usankcjonować i poszerzyć nasze działania wokół hasła: Ziemia Kociewska. Uczniowie szkoły w Dragaczu biorą udział w konkursach, gdzie śpiewają i recytują w gwarze kociewskiej, wykonują prace plastyczne na tematy związane z regionem, uczą się tańców regionalnych, przygotowują inscenizacje związane z obyczajowością, poszerzają swoje wiadomości o geografii i historii tych ziem. Poprzez dalszą działalność chcemy wzmocnić w naszych wychowankach poczucie zakorzenienia w regionie, chcemy kultywować wartości związane z tradycjami Kociewia, „bo kociewska ziamnia cała je łojczyzna moja mała”.